NETFLIX ― SERIAL ORYGINALNY
Przypomnę ci jeden drobiazg, Dante.
Ja pomagam ci we wszystkim, byś mi pomógł w jednej rzeczy.
Dałem ci wyjść.
Obiecałeś mi, że pomożesz rozwalić gang Tavaresa
i teraz mówisz, że nie możesz?
Tavares jest zbyt silny.
Nie wykończymy go w jedną noc.
Doradzę ci coś.
Najskuteczniejszy atak na organizację przestępczą to atak na fundusze.
Ich władza kryje się w portfelu.
Wiesz, że Tavares trzyma tu kupę kasy?
Ale to cwany skurwiel.
Nigdy jej nie znalazłem.
Zabierz mu te pieniądze.
Zdobądź je, jasne?
Co? Dante, powiedz coś. Mów.
Mów.
To pieniądze na szlachetny cel.
Przekażę je domowi opieki.
Dla seniorów.
Wózki inwalidzkie...
Whisky? Napijesz się?
Tak, napijesz się.
Stara, dobra whisky.
Jeśli nie chcesz tego robić, w porządku.
Zrozumiem. Nie ma sprawy.
Spróbuj, Dante. Proszę.
Dalej, posmakuj.
Jednakże, Dante,
na pewno wiesz,
że członkowie sił specjalnych nie są tu mile widziani.
Mają złą sławę.
A gringos jeszcze gorszą.
O czym ty mówisz?
Przyniosłeś to.
Gdy wróciłeś po zabójstwie sędziego.
Popatrzmy.
Dasz mi te pieniądze,
Lázaro.
Ładne imię. Lázaro.
Ale dobrze wyglądasz na tym zdjęciu.
Dasz mi te pieniądze, prawda?
Nikomu nie powiem.
Dotrzymam obietnicy, obiecuję.
Możesz iść, Lázaro. Skończyliśmy.
Ładne imię. Lázaro.
Imię dla psa, ale ładne.
Zawsze mi się podobało.
Dla chłopców.
- Przepyszne to ciasto Trini. - Tak.
Niech trzyma poziom.
Moglibyśmy się oczyścić
i zacząć legalny biznes.
Co ty na to?
Twój jedyny talent to przebiegłość, kotku.
Chcesz zostać piekarzem?
Zająłem się sprawą Peniche.
- Tak? - Jest mi winien przeprosiny.
Zasraniec musi mnie szanować.
Powiedz dziewczynom, że mogą znów przenosić rzeczy.
Jasne.
Przemyśl to.
Mogą też przynieść więcej ciasta.
Sęk w tym, że ludzie z La Unión...
Dobra, po co ja cię tym zanudzam?
- Zaczekaj. - Co mi poradzisz?
Halo?
- Nie... - Spróbuj tam.
Halo? Kto mówi?
Przy telefonie.
Tak, jego siostrą.
Co się stało?
Co jest?
Co się stało?
Mów, co się stało, do cholery.
Co się stało, kurwa?
Zabili Kiko, dupku.
- Zabili Kiko. - Spokojnie. Nie rób tu sceny.
Uspokój się, do cholery. Uspokój się.
Spokojnie.
Kurwa mać.
Co jest z tym draństwem?
Ja pierdolę.
Kurwa mać.
Wystraszyłeś mnie, draniu. Umiesz się podkradać.
Co jest? Zgubiłeś coś?
Nie, a ty?
Jasne.
Szukam twojej starej, gdzie ją znajdę?
Wiesz, jakie są wady kąpieli?
Przez mydło coś może się ześlizgnąć.
Bransoletki, pierścionki...
medaliki...
takie tam gówna.
Łatwo je zgubić.
Racja. Ale nie wiem, po co to mówisz.
Ja zgubiłem tylko torebkę z koką.
Widziałeś ją?
Kurwa. Straciłem deser.
Porazili go prądem.
Zostawili jebany napis „La Unión”.
Skurwiele pierdolone.
Co powiemy Santito, kochanie?
Powiemy mu,
że rozpierdolimy La Unión.
Rozumiesz, kochanie?
Oko za oko,
ząb za ząb.
Masz!
Teraz się sfrajerzył.
Aż się pozbędą twardziela.
Dajesz, strzelaj.
Strzelaj.
Co za pies.
Jebany pies.
- Teraz ja. - Strzelaj.
Zajebiście.
- Ej. - Chwila moment.
Spadać stąd.
Co tam, ojcze chrzestny?
Czemuś taki smutny?
Co?
Santito.
Stało się coś okropnego, synku.
Co jest, ojcze chrzestny? Spokojnie.
Chcę, byś wiedział,
że przede wszystkim jesteśmy rodziną.
Jasne.
I co by się nie działo,
zawsze możesz na mnie liczyć.
W porządku.
Ciotka dostała wiadomość...
że zabito twojego tatę.
Santito.
Santito, odłóż to. Porozmawiaj ze mną.
Proszę.
Powiedz coś.
Cokolwiek.
Może niech nas wszystkich zabiją?
Nie ma mowy.
Każdego dnia będziemy coraz silniejsi, dla Kiko.
Te dupki z La Unión zapłacą za to.
Patrz.
Przysięgam na swoje życie.
Co jest?
- Masz problem? - Nie.
Nie. Już stąd idę.
Skurwysyny!
Otwieraj, draniu!
Otwieraj, skurwielu.
Chodź tu, ty jebany fiucie.
A może brak ci jaj?
- Jaki drań. - Tego chcesz?
Udław się tym, dupku.
Zabiję cię, pierdolony łysolu.
Zadarłeś z moją rodziną.
Cholerny fanatyk reggaetonu.
Zadarłeś z moją rodziną, dupku.
Nie masz honoru czy co?
- Jesteś zwykłym śmieciem. - Honoru?
Honoru? To ty zerwałeś rozejm jako pierwszy.
Co jest? Dupa cię boli?
Boli cię dupeczka?
Twoje ziomki wiedzą, że podobało ci się rozdziewiczenie analne?
A twój szwagier?
Użyjesz go jako sita, skoro ktoś już go podziurawił?
Poznacie teraz prawdziwego Mariano Tavaresa,
skurwysyny.
Ale nie nacieszycie się długo tą znajomością.
Bo jedno jest pewne, nikogo nie obchodzicie, dupki.
I co z tego?
Jest nas wiele i jesteśmy silni.
La Unión rządzi, staruchu.
- Rządzimy! - Zawsze i wszędzie.
Nic nie rozumiesz, palancie.
Nie macie, kurwa, pojęcia, z kim zadarliście.
La Unión rządzi! La Unión rządzi!
Przede wszystkim...
Przepraszam, że nie ma mnie z wami.
Nie szkodzi.
Sytuacja się tu skomplikowała
i nie dostaliśmy przepustki.
Wiesz?
W takich momentach więzienie wydaje się gorsze.
Nie mogę być z wami,
przytulić was,
zobaczyć mojego druha i podziękować, że mnie uczynił lepszym człowiekiem.
Zostały mi tylko chwile z Santito,
którego będę wspierał do końca życia.
Oczywiście, kotku.
Powiedz coś, Santito.
Teraz powie kilka słów.
Ja...
Dalej, synu.
Nie widziałem ojca od 19 lat.
Wiele mnie nauczył...
Ale nigdy nie widział mnie tak silnym.
I...
Nie wiem, czy wie, że jestem twardzielem.
Wie, synku.
Nigdy się tego nie dowiem.
I...
Jesteś twardzielem, Santito.
Jesteś twardzielem, synu.
W głębi znajdziecie ciuchy Santito i Bocinasa.
Szefa są po drugiej stronie.
Trzeba je wyprasować.
Wglądamy jak gówno.
Cześć, Muertito.
Miałam nadzieję, że cię znajdę
z rękami pełnymi dobrego towaru.
Czego, kurwa, chcesz?
Nie bądź dla mnie niemiły.
Wiem, że źle zrobiłyśmy.
Nie powinnyśmy były kupować od La Unión.
Mówiłem ci.
Uważaj na zdrowie, draniu.
To nie gra.
- Wiem. - Bierz dobry towar.
Miałeś rację. Sprzedali nam gówno.
Nie powinnam ci tego mówić, ale złapałam nawet grypę.
Mówiłem.
No to co?
Wybaczysz nam i zaopatrzysz nas na imprezę?
- Słyszycie to? - Nie bądź podły.
- Dobrze zapłacimy. - Tak?
Tak.
Kazałem ci iść do diabła, pedale.
Co jeszcze zrobisz?
- Poza zapłatą całej stawki? - Nie wiem.
- Wiesz, że umiem negocjować. - Chcesz fiuta?
- Czemu nie? - To już.
- Czekaj. - Co?
Jestem damą, ćwoku.
Nie robię tego byle gdzie.
Znam jedno miejsce.
Spodoba ci się.
Sprawię, że zobaczysz gwiazdy.
- To jak? - Na serio?
Ostrożnie, tatuśku.
Jak daleko idziemy, cioto?
Tu wystarczy.
Nie narzekaj. Ciesz się krajobrazem.
Cholernym krajobrazem?
Obiecuję, że będzie warto, kochanie.
Lepiej użyj ust.
Jak ostatnio cię brałem, nie byłaś dość ciasna,
cholerna dziwko.
Nigdy cię nie zawiodłam, tatuśku.
Wiem, dlatego mówię.
Jestem profesjonalistką, wiesz o tym.
Tylko bez zębów, okej?
Nie słyszałeś, że przyjemność nie istnieje bez bólu?
- Jebany pedał. - Tutaj.
- Tu? - Stań wygodnie i się rozkoszuj, tatuśku.
Jebany pedał.
Chodź tu i nie wybrzydzaj.
Jaka jestem głupia.
Skoro już tu jesteś, suko.
Pokażesz mi swojego grubego więźnia?
Chcesz, by się zrobił gruby?
Zobaczymy, tatuśku.
- Bierz. - Och, skarbie.
Powolutku.
Zamknij się, suko. Zamknij się.
O cholera.
Głębiej.
Jesteś zbyt zachłanny.
Ty suko.
- Nie ruszaj się. - Dziwka.
Jebana, zdradziecka dziwka.
Nie ruszaj się, chyba że chcesz mieć dziurę w brzuchu.
Zaczekaj, ziom.
- Dzięki, mamusiu. - Po to tu jesteśmy, tatuśku.
Nie dajcie fiutowi uciec.
Jebana banda tchórzy.
Ty...
- Jeden na raz, cipy. - OK.
Trzymaj go.
Pomocy!
Ty psie.
Mariano!
Zapamiętaj to, ziomku.
La Unión zawsze wygrywa.
Już po nim.
Potnijcie go, by nikt go nie poznał.
Nawet jego stara go nie pozna.
Zemściłem się, ziomki.
Wiecie, co z nimi robić.
Dalej, skurwielu.
Ruszaj się.
Nie udawaj Greka.
Ej. Zostaw.
Myślałem o czymś...
Ale to może być za wiele.
O czym?
Chcę, byś pojechała do McAllen i porozmawiała z jego córką.
Na pewno ma kontakt z Jackiem.
I co jej powiem?
„Gdzie chłopiec, którego porwał twój ochroniarz?”
Mam ją poprosić, by kogoś zabiła?
Frida, nie widzę innego sposobu,
który nie narazi mojego syna.
Wiem, że to trudne.
Wiem, że to olbrzymia prośba. Nie powiążą cię ze mną.
Masz zdjęcie Pablo?
Te w Internecie są niewyraźne.
Nie mam. To byłoby niebezpieczne.
Wiesz, kto je ma?
- Kto? - Moja mama.
- Dzień dobry. - Słucham?
Dzień dobry.
Przyszłam do pani Elsy Duarte.
- Poproszę o dowód. - Oczywiście.
- Proszę się wpisać. - Tak.
Vanessa? Pani Elsa Duarte ma gościa.
Dziękuję.
- Witam. - Dzień dobry.
- Przyszłam do pani Elsy Duarte. - To pani krewna?
Tak.
- Jestem jej synową. - Proszę za mną.
Cześć Linda. Lazaro prosił, bym się z tobą spotkała.
Alma.
To synowa pani Elsy Duarte.
- Miło panią poznać. - Dziękuję pani.
Bardzo nam przykro z powodu pani szwagra.
- Tak. - To był dla nas trudny dzień.
Policja nas przesłuchiwała.
- Dobrze, że pani przyjechała. - Dziękuję.
Jak się czuje pani Elsa?
Jej stan pomaga jej w radzeniu sobie z żałobą.
- Jest świadoma? - Ma takie okresy.
Ale stają się coraz krótsze.
Dzień dobry.
Jestem żoną Lázaro.
Twojego syna.
Lazarito.
Załatwione. Nikt nie znajdzie tych skurwieli.
Zmiataj.
Co zrobiliście?
To, co konieczne.
Przygotowaliśmy też niespodziankę.
Trzeba było zobaczyć skurwiela.
Rządzimy tym miejscem, ziom.
Ale nie martw się.
Wygrałem.
Spłacili swój dług.
- Lázaro wygląda uroczo. - Tak.
- Dobry ten mój syn, nie? - Tak.
Wyrósł na przystojnego mężczyznę.
- Nie? - Tak.
Tak.
A jego tata? Jaki był?
Też był dobry.
Był z Ameryki.
Ale pewnego dnia zaczął pić...
a potem odszedł i nie wrócił.
Nie dał nawet znaku życia.
Nie przesyłał nam pieniędzy.
Musieliśmy sami o siebie zadbać.
Lazarito zajął się rodziną jako chłopiec.
Przenieśliśmy się do Meksyku, ale Lazarito chciał wrócić.
Nie mówmy już o tym.
A co z synem Lázaro?
Pablito to synek Lazarito.
- Mogę pożyczyć? - Tak.
Nie widziałam go jeszcze.
Przeuroczy.
Lazarito wciąż jest żołnierzem?
Proszę mu powiedzieć, że czekam.
Nigdzie się stąd nie ruszam.
Pewnie.
- Co tam? - Jak się masz, szefie?
- Jak minął tydzień? - Nie najlepiej, ale mam, co chciałeś.
To wystarczy?
Proszę przeliczyć.
- Na razie. - Widzisz te dzieciaki?
- Sprzedaj im towar. - Jasne.
- Na razie, szefie. - Chodź.
Wracamy do domu.
Chodź.
Masz uroczego psa. Mogę?
- Chodź tu, psiaku. - Tak, uroczy z niego drań.
- Jak się nazywa? - Nazywa się Aguayo, kotku.
- Jak ten wrestler. - Aha.
- Mogę go potrzymać? - Jasne.
- Chodź tu. - Śmiało.
Nie ugryzie.
Jest zmęczony.
Biegał po całym parku.
Ale zaraz pewnie znowu mnie zabiega na śmierć.
- Pewnie tak. - Aha.
Słuchaj.
Jesteś Ventura?
Chodź, piesku. Tak. A ty kim jesteś, kotku?
Jestem z La Unión.
Szybciej, draniu.
Pospiesz się. Jedziemy.
A gdybyśmy zabili jednego z więźniów? Mielibyśmy przesrane.
Panowie, co tu się dzieje?
Co się dzieje?
- Ludzie przyszli do krewnych. - Walić ich.
Trochę szacunku, draniu.
Kto cię wybrał na szefa związku?
Moment. To ty za tym stoisz?
Ty wszystkim rządzisz?
Chcemy rozmawiać z władza, która nas wysłucha.
Witam, jestem naczelnikiem.
Miło mi was poznać, panowie.
Z panem nie rozmawiamy.
Tylko z prokuratorem generalnym.
Witam pana prokuratora.
Jak się pan miewa?
Przykro mi, że widzi pan ten idiotyzm.
Wręcz przeciwnie.
Wydarzenia w La Rotunda to nie idiotyzm.
Pan Galindo już mi wszystko powiedział.
To poważne problemy,
które wykraczają poza ich skargi.
- Myli się pan. - Mylę się?
Ma pan absolutną rację.
Tysiące razy prosiliśmy o podstawowe środku bezpieczeństwa.
Ale to więźniowie tu dowodzą.
Jeśli ich tkniemy, wzywają swoją rzeczniczkę od praw człowieka.
Ventura został zabity przez konflikty więźniów.
To plotka, nie fakt. Poza tym trwają zmiany.
Niektórzy chodzą do drugiej pracy.
Musimy sami płacić za mundury.
Posłuchajcie mnie, panowie.
Proszę.
Musicie przedstawić wszystko w formie pisemnej,
jako formalny dokument.
Zróbcie listę skarg i propozycji.
Odniesiemy się do wszystkich skarg, dobrze?
Proszę, okażcie teraz dobrą wolę i wróćcie do pracy.
Dziękujemy panu bardzo. Idziemy.
- Do roboty. - Słyszeliście.
Przekroczyłeś granicę.
- Proszę pana? - Nie teraz.
- Jestem zajęty. - To ważne.
Co się dzieje?
Na liście obecności brakowało trzech osób.
- Co? Uciekli? - Nie wiem, ale nie było ich.
Gómeza, Muerto,
- Abelarda... - Tak. Muerto.
- Tak. I Gutiérreza... - Zajmę się tym.
- Spokojnie. - Tak.
Prokuratorze, moja sekretarka Roxana.
- Jak się pani miewa? - Miło mi pana poznać.
- Nawzajem. - Dziękuję.
- Jak się pani nazywa? - Roxana.
Roxana, mogę panią prosić o kawę?
Oczywiście. Jedną chwilę.
- Dziękuję. - Przepraszam.
Zapraszam pana.
- Dziękuję. - Dobrze, że pan nas odwiedza.
Nasz ośrodek resocjalizacji stanowił przykład dla innych.
Mieliśmy tylko parę ucieczek, nigdy nie było buntu
i prawie nigdy nie dochodzi do bójek.
Chcę panu coś powiedzieć, tak między nami.
Gdy ogłoszono mój awans, zapanował tu istny chaos.
Przestępstwa, ucieczki... Pan wybaczy, ale to podejrzane.
Nigdy nie słyszałem dobrego słowa o tym więzieniu.
Wręcz przeciwnie.
Jak pan wie,
dobre wieści nie są rozgłaszane.
Najważniejsze, że jest pan tutaj.
Zna się pan na polityce
i wie pan, że posłuszeństwo gwarantuje porządek.
Problemy zaczynają się, gdy ktoś mówi, co myśli.
Bardzo się pan interesuje polityką.
Od kiedy byłem mały.
Od kiedy był pan mały?
Jeśli chce pan wejść do polityki, niech pan nie udaje głupiego.
Roxy.
- Przepraszam. Pana kawa. - Tak, Rosy.
Dziękuję. Rosy, tak?
- Tak. - Dziękuję.
Woli pan cukier czy słodzik?
- Słodzik. - Ile?
Czternaście gramów czystej.
Nie trzeba. Piję czarną.
- Żartowałem. - Właśnie załapałam.
- Jest pan zabawny. - Tak pani sądzi?
- Oczywiście. - Nawzajem.
Cóż, dziękuję. Proszę wybaczyć.
- Czternaście. - Możesz iść.
Co pan sądzi o personelu? Ma kwalifikacje?
Nie wszyscy.
Ale nie wszystko jest tu złe.
Niektóre rzeczy są jak należy.
Cieszę się.
Nigdy nie sądziłem, że te fiuty z La Unión będą tak bezczelne.
Ale ich zniszczymy.
Zdrapię im z mord te ich cholerne tatuaże. Po jednym na raz.
- Zajebiście. - To ich nauczy.
Pokaż to. To należy do Muerto.
Co jest? To medalik Muerto.
Kurwa mać. W dupę.
Zapłacą, skurwiele...
Co za cholerstwo?
Zabijemy ich.
Siadać, do kurwy nędzy. Już.
- Kurwa. - Na dupy.
Spokój, kurwa.
Siadać.
Zawsze
znajdzie się debil
który myśli, że łatwo jest zaskoczyć kogoś takiego jak ja.
Ale wiedzcie,
że gdy wasze kurwy macie beczały w ciąży, zastanawiając się,
czy was wyskrobać, czy wyrzucić na śmieci,
ja byłem już wielki
i silny.
Gdy Bóg
stworzył światło
Tavares...
Tavares
był już podłączony do sieci.
WITAMY W MEKSYKU
- Cześć. - Cześć. Linda?
- Tak, witaj. - Miło cię poznać.
Nawzajem.
Gdzie Lázaro?
Jest w więzieniu La Rotunda, w Meksyku.
Czemu? Myślałam, że wyszedł. Widziałam go na wolności.
Tak. Wiem o tym, ale...
Chcę ci pomóc.
Jestem pracownicą społeczną w więzieniu.
Lázaro prosił, bym cię odwiedziła.
Ale czemu jest w więzieniu?
To skomplikowane.
Ale obecnie szuka swojego syna.
Myśli, że mogłabyś mu w tym pomóc.
Jak pomóc? Co mam zrobić?
Chce, byś go odwiedziła.
Pomogę ci.
Nie prosi o nic więcej.
No tak.
Przepraszam, nie mogę tam wrócić.
Za dużo złych wspomnień.
Jasne.
Rozumiem. Po prostu to przemyśl, dobrze?
W razie czego wiesz, jak się ze mną skontaktować.
Naprawdę bym chciała, ale nie mogę.
Przepraszam. Nie mogę pomóc.
Rozumiem.
Wyjaśnijmy sobie jedno.
Słyszałem o incydencie z prysznicem.
Brałem prysznic i ktoś mnie pobił.
Złoił ci dupę.
Tego dnia Ventura pilnował pryszniców.
Ventura nie żyje. Wiedzieliście?
La Unión to zrobiła.
Jeszcze jedno.
W jedzeniu Tavaresa znaleziono medalik i palec.
Wiecie, czyj?
- Nie. - Domyślam się.
Należały do Abelarda Roblesa, człowieka
o idiotycznej ksywce Muerto, „Zdechlak”, który teraz zdechł.
Co za życie, prawda?
Załapaliście?
O co chodzi?
Byli tam, gdy Cuau oberwał w tyłek.
Nie widziałem sprawców.
Mieli zasłonięte twarze.
Pomogłeś mu.
Też ich nie widziałem.
Posłuchajcie.
W porządku.
Ale powiem wam jedno.
Będziecie tu aż do starości, jestem pewien.
Jeśli jacyś szaleńcy was wtedy pobiją,
nic wtedy nie powiem.
Przekazałam Lindzie twoją prośbę, ale... raczej tu nie przyjedzie.
Widziałam twoją mamę.
Powiedziałam, by zadzwoniła, gdyby czegoś potrzebowała.
Dałam swój numer pielęgniarce.
Wydawała się zagubiona.
Jest za młoda na taki stan.
Gdy Camila zmarła, przysiągłem zaopiekować się Pablo.
Nie sądziłem, że ją zawiodę.
Znajdziemy go, Lázaro.
Pomogę ci.
Co tam, Santito? Wszystko gra?
Co?
Dawno cię nie widziałem.
No i? Co słychać?
Jak to „Co słychać”?
Nie wiesz, co się stało w drugim więzieniu?
Nie. Co się stało?
Zawsze nieświadomy, draniu.
Cioty z La Unión
zabiły mojego tatę.
Zostałem jebaną sierotą, Dentysto.
To pojebane.
- Przykro mi. - Że co?
Co jest, kurwa?
To wszystko? „Przykro mi”?
Zaraz zrobi się zadyma, a ty zachowujesz się...
Chodzisz za rączki z Cuauhtémociem. Wyobraź sobie reakcję chrzestnego.
Nie pokazuj się u nas.
Wrze ze wściekłości.
- Mówiłem, że nie jestem w żadnej grupie. - Nie.
Nie. Nie teraz, stary.
Teraz uczucia wychodzą na wierzch, Dentysto.
Rozumiesz mnie?
Dentysta.
Prawa człowieka. Szacunek wobec innych.
Wewnętrzne zepsucie. Współpraca z innymi.
Hej, to ja.
Myślałam o tym.
Uwierz mi, to ostatnie miejsce,
do którego chcę wrócić, ale...
Nie chcę, by ktoś przechodził to co ja, więc...
Właśnie.
Zgadzam się. Pojadę tam.
- Mogę już wracać? - Tak, idź.
Dobrze się pan czuje?
Co mogę ci powiedzieć, Rox?
Po tylu latach tutaj zrobiłem parę idiotyzmów
i teraz tkwię po uszy w gównie.
O rany. Jest aż tak źle?
Tak źle, że dałbym dupy temu staruchowi, gdyby to nas uratowało.
To musiało być dobre wino.
Nie wiedziałam, że pan to lubi.
Ma pan okropny gust.
Nie, Rox.
Ile lat już pracujemy razem, Roxana?
To już...
wiele lat.
Nie wkurza cię to?
Powinnaś być tak wkurzona jak ja.
Trochę się martwię, nie będę zaprzeczać.
Widzisz?
Powinnaś być gotowa na takie poświęcenie jak ja, Roxana.
- Co? - Jak to co?
Prokurator byłby zachwycony randką i zabawą z tobą.
Z całym szacunkiem... nie pierdol pan.
Roxana.
Ten jeden raz proszę cię o przysługę.
Ty i ja tworzymy drużynę. Przemyśl to.
Oboje będziemy mieli przerąbane.
Nie ma mowy.
Uwaga.
Dzięki, Luciano. Proszę wejść.
Cześć.
Pospiesz się, proszę.
Jak się masz?
Dobrze.
Jeśli chodzi o twojego ojca...
Moje kondolencje.
Nie trzeba.
Wiesz, o co chodzi?
Tak. Powiedziała mi o Pablo.
Tak, powiedziałam.
Jack go ma.
Chce pieniędzy Tavaresa.
- Że co? - Tak.
Jack mnie zdradził.
Dlatego wciąż tkwię w tej norze.
Chcę ci pomóc.
Co mogę zrobić?
Ja... Chcę, byś śledziła Jacka.
Jak możesz...?
Jest tak zadufany, że nie zwróci na ciebie uwagi.
Musisz być tylko bardzo ostrożna, jasne?
Wiem, że to wiele, Linda.
A już dość zrobiłaś.
Nie musisz tego robić.
Jasne?
Zrobię to.
Napisy: Joanna Kaniewska